Sarkis (1938, Istanbul), egitimini Devlet Güzel Sanatlar Akademisi’nde tamamladi, ilk sergisini 1960 yilinda Istanbul Sanat Galerisi’nde açti. Daha sonra Paris’e yerlesti. Sarkis resimle basladigi yolculuguna, heykel ve görsel-isitsel enstalasyonlari da içine alarak devam etti. Fotograftan, videodan, resime, heykele, vitraydan, neon isiklarina çok çesitli teknik ve malzeme kullanir. Bati’nin entelektüel gelenekleriyle, Dogu’nun tarihsel olarak dislanmis kültürel geleneklerini birlestirerek zaman, hafiza ve kimlik gibi meseleleri ele alir. Eserlerinin pek çogunda insanlik tarihinin dramatik anlarina atifta bulunur: Örnegin savaslara. Sanatindaki kilit kavramlardan biri, Almanca savas ganimeti anlamina gelen kriegsschatz’dir; ironik bir edimle, kesik bir el veya kursun gibi objeleri baglamlarindan koparip onlara baska anlamlar yükler: Objeler, gelecege yönelen hafiza ve onunla ilintili zafer, aci ve belki utanç gibi hisleri yansitir hale dönüsürler. Sarkis 1967 Prix de la Peinture à la Biennale de Paris ve 1991 Grand Prix National de Sculpture ödüllerine layik görülmüstür.

Sanatçinin eserleri, aralarinda Centre Georges Pompidou, Paris; Guggenheim Müzesi, New York; Musée d’Art Moderne de la Ville de Paris; Kunst-und- Austellungshalle, Bonn; Museé du Louvre, Paris; Bode Müzesi, Berlin; Fondazione MAXXI, Roma ve Kunsthalle Düsseldorf’un bulundugu birçok kurumda sergilendi. When Attitudes Become Form, Kunsthalle Bern (1969); documenta VI, documenta VII, Kassel (1977, 1982) ile Sidney, Sangay, Sao Paulo, Moskova ve Istanbul Bienalleri Sarkis’in katildigi önemli sergiler arasinda yer almaktadir. Sarkis’in son dönem kisisel sergileri ve grup sergileri arasinda, Future Lies Ahead (1993-2023), Daejeon Museum of Art, Daejeon (2023); 85 Çiglik: Munch'tan Sonra, Dirimart, Istanbul (2023); 7 Tage 7 Nächte, Kunsthalle Baden-Baden, Baden-Baden (2023); SONSUZ, Arter, Istanbul (2023); Ayna, Dirimart, Istanbul (2017); Sarkis avec Paradjanov, Villa Empain-Fondation Boghossian, Brüksel (2016); Il Grido, Galerie Nathalie Obadia, Brüksel, 2016; Istanbul. Passion, Joy, Fury, Fondazione MAXXI, Roma (2015); Tuzlu Su, 14. Istanbul Bienali (2015); Respiro, 56. Venedik Bienali Türkiye Pavyonu (2015); Armenity, 56. Venedik Bienali Ermenistan Pavyonu grup sergisi (2015); Sarkis – Cage/Ryoanji Yorumu, Arter, Istanbul (2013) sayilabilir. Sanatçinin isleri pek çok müze ve özel koleksiyonda yer almaktadir. Sarkis yasamini ve çalismalarini Paris’te sürdürmektedir.

Gökkusagi Renkleriyle Ovaya Bakmak, 2024
Mekana özgü yerlestirme
3 pencere, suluboya, mumlar, ayna, degisken boyut

Ayna ve pencerelerdeki parmak izleri: Melisa (13) Hasan (9) Asu (8) Cansu (8) Rezan (3) Poyraz (5) Cabir (7) Zeynep (4) Aram (5) Yaren (11)

6 altin çizimli vitray serisi (Ayasofya), 2021
Vitray, kursun, çelik, 24 ayar altin, LED (Charlie tarafindan)

6 altin çizimli vitray serisi no: 1
Ed. 2/2, 2021, boyut: 51,3 x 76,6 x 11,7 cm

6 altin çizimli vitray serisi no: 2
Ed. 2/2, 2021, boyut: 41.3 x 76.7 x 11.6 cm

6 altin çizimli vitray serisi no: 3
Ed. 2/2, 2021, boyut: 57.5 x 76.4 x 11.6 cm

6 altin çizimli vitray serisi no: 5
Ed. 2/2, 2021, boyut: 43.4 x 76.5 x 11.5 cm

6 altin çizimli vitray serisi no: 6
Ed. 2/2, 2021, boyut: 76.5 x 51.8 x 11.6 cm

Sanatçi ve galeri Dirimart, Istanbul izniyleSarkis’in uzun zamandan beri ele aldigi Gökkusagi renkleri, nefes alma üzerine doganin bahsettigi bir görüntüyü yeniden ele almaktadir. Mardin Ovasina bakis iki doga anlayisinin kesismesinden oryaya çikmaktadir. Biri Mardin dogasi digeri ise kavramsal bir doga düsüncesidir. Hayat bu iki dogayi yan yana getirmektedir. Yedi gökkusagi rengine gönderme olarak yedi çocugun parmaklarindan çikan, cam üzerine suluboyalarin dokunuslarinin verdigi renklerin cama yansimasinin ardindan bakilan doga, bu iki üst üste gelme halini açiga çikarmaktadir. Ayasofya vitraylari ve Mardin’in tasina gönderme yapan mumlar ise bu doganin ilahi kutsalligini hissettirmektedir.Ali Akay