Liam Gillick (1964 , Aylesbury, UK) , bizi çevreleyen yapilari ve mimarileri, bunlarin davranislarimizi nasil sekillendirdigini ve sehirlerdeki ilerlemeyi simgeleyen binalari sorguluyor. Agirlikli olarak heykel ve yerlestirme üzerine çalisan Gillick'in pratigi video, müzik, sergi ve denemeleri de kapsiyor.
Gillick'in isleri ilk bakista islevsel gibi görünse de öyle degil: ekranlar, perdeler, banklar, duvar resimleri, raflari andiran isler ve daha fazlasi. Daha ziyade, her türlü insanlararasi iliskiyi barindirabilecek potansiyel alanlar olarak hareket ediyor ve davranislarin tasarim ve mimari yoluyla nasil standartlastirildigini sorguluyorlar. Sanatçi bu yolla sanatin kullanim degerini ve toplum içindeki islevini de mizahi bir dille sorguluyor. Sanatçinin pratiginde sanat bir düsünme, tartisma ve müzakere alani haline geliyor.
Gillick, kentsel toplumun görsel dilinden (Pleksiglas, çelik, vinil çikartmalar, sunta) gelen ve faydaci binalarda (ofisler, tren istasyonlari, havaalanlari, müzeler, hapishaneler), reklam panolarinda ve bilgi ekranlarinda kullanilan endüstriyel malzemeleri kullanir. Çok yönlü pratigi, çagdas toplumlari neyin sekillendirdigine dair devam eden bir arastirma ve modern ütopyalarin asiriliklarinin sürekli sorgulanmasidir.
Liam Gillick, Pergamon Müzesi, Berlin (2023); Kunst-Station Sankt Peter, Köln (2021); Gwangju Sanat Müzesi, Güney Kore (2021); Kunsthalle Wien, Viyana (Gelatin ile, 2019); CAC Vilnus (2017); Serralves Müzesi, Porto (2016) ve 2008 yilinda Witte de With, Rotterdam'da üç büyük retrospektifte, Kunsthalle Zürih ve Kunstverein Münih’te kisisel sergiler açti . Documenta (1997) ve Venedik, Berlin ve Istanbul Bienalleri de dahil olmak üzere çok sayida karma sergiye katildi. Sanatçi 2009 yilinda Venedik Bienali'nde Almanya'yi temsil etmistir.
Uyurgezer, 2021
video, 16 dk 30 sn
Özel koleksiyon, Seul, Kore
Sanatçinin izniyle
Bahar 2021'de Seul'de iki hafta boyunca çekilen “Uyurgezer” bir evin portresidir. Film, sanatçinin Koronavirüs salgini sirasinda Kore'de geçirdigi iki haftalik karantina sirasinda çekilmistir. Ev, Seul'deki Bukchon Hanok Köyü'nde bulunan geleneksel bir Kore evidir. Film evde bir günü gösteriyor gibi görünse de on dört gün ve gece boyunca çekilmistir. Film müzigi, Bellini'nin “La Sonnambula” operasinin dört erken dönem kaydindan olusuyor - bir uyku ve uyaniklik hikayesi - kahramani uyurgezerlik yaparken duygularinin gerçekligini ortaya çikariyor. Film, gündüz ve gecenin çesitli rastgele anlarinda çekilmis ve parçalanmis bir üretim sürecinin sonucu olmasina ragmen, mantiksal zaman yanilsamasini yaratmak için çesitli çekimler bir araya getirilerek yapilmistir. Bir noktada sabah 4'te yapilan bir çekimin hemen ardindan bir hafta sonra gece 11'de bir çekim yapilmis olabilir. Ortaya çikan film, seyahat, karantina ve izolasyondan kaynaklanan zaman karmasasinin bir kaydidir.
Çeviren: Gizem Kozanoglu