Rakhi Peswani’nin (d. 1977, Hindistan) sanat pratigi, özellikle el yapimina vurgu yaparak, el sanatlarinin çesitli söylemsel ve maddi yönlerini ve zanaatlarin diller olarak nüansli çagrisimlarini arastiriyor. Maddilik ve emegin duyussal olasiliklari ve bunlarin çagdas imaj yapiminda yarattigi baglamlar veya konumlarla ilgileniyor. Son zamanlarda zanaat temelli uygulamalarla iliskili çevresel ve pedagojik baglari incelemektedir. Rakhi, Baroda, Gujarat Güzel Sanatlar Fakültesi’nden Resim alaninda Lisans (2000) ve Seramik Heykel alaninda Yüksek Lisans (MFA) (2003) almistir. Haydarabad Üniversitesi Sarojini Naidu Sanat ve Iletisim Okulu’nda misafir ögretim üyesi olarak çalisti (2004 – 2012), Bangalore Srishti Sanat ve Tasarim Okulu’nda (2012-14) tam zamanli ögretim üyesi ve Misafir Doçent olarak çalisti. Delhi, Ambedkar Üniversitesi’nde Kültür ve Yaratici Ifade Okulu (2016-2017). Halen, Ashoka Üniversitesi, Sonipat, Hindistan Görsel Sanatlar Bölümü’nde Doçent olarak çalismaktadir. Çesitli sanat kolejlerinde sanat atölyeleri düzenledi, çesitli etkinliklere katildi. Hindistan’da akademik konferanslar. Çalismalari Hindistan, Çin, Japonya, Avustralya, Brezilya, Ingiltere ve Avrupa’daki müzelerde, galerilerde ve bienallerde küratörlü birçok sergide genis çapta gösterildi. Bangalore (2020), Hamburg (2021, 2019), Mumbai (2018, 2013, 2007, 2006), Delhi (2015, 2009) ve Hong Kong’da (2011) kisisel sergileri açti.
Portre: Malini Ghanathe
Tüm fotograflar: Sanatçinin izniyle
Ayriliklar ve Yeniden Birliktelikler (Dokunsal teklifler), 2022.
50 yumusak heykel serisi, degisken boyutlar.
Ask, Emek, Kayip (Kan ve Bal Için Bazi Metaforlar), 2022.
Kadife kumas, polyester dolgu, demir armatür, degisken boyutlar.
Ayriliklar ve Yeniden Birliktelikler, çesitli kültürlerden ve kategorilerden (botanik/zoolojik repertuarlar, kaligrafik veya resimsel geleneklerdeki sözel ve matematiksel diller, eski ve modern tarim ve denizcilik gelenekleri ve ekipmanlarin yani sira; mimari unsurlar, dikis-dokuma-el oymaciliginin zanaat geleneklerinden aletler ve protezler gibi) form ve imgeleri bir araya getirmektedir. Zamanlar arasi birikimlerden yola çikan eserler, kültürün dogayla olan doygunluguna ve gerilimlerine, mevsimlerin ve yerlerin heterojenligi ve saglamligina, güllerin ve mantarlarin zengin aroma ve tatlarina, kontrol etmeye ve sahip olmaya duydugumuz manik arzularimizla ve hükmetmek adina türdeslestirici egilimlerimizle beraber hala tanik olabilecegimiz bir ani anitsallastirmaktadir. Bu baglamda, yumusak heykelsi olusumlari ve el yapiminin kabaligini ön plana çikaran eserler, vücudun diller dünyasi ile olan iliskiselligini yeniden yönlendirmeye çalismaktadir. Birbirinden farkli isaretleri karistirip birlestiren eserler, eski logograflari ve unutulmus yazi biçimlerini bir Otonom Duygusal Meridyen Tepkisi iletisim modunda bir araya getirmeye çalismaktadir. Küçük parçalar, olasi iletisim biçimleri olarak dokunsal, duyusal olana yönelik metaforlari mümkün kilmak için kategorizasyonlari etkisiz hale getirme üzerine notlar önermektedir.n.
